Gunesten gelen yuklu parcaciklarin, sirasiyla Merkur'den ve Venus'ten, bu gezegenlere etki etmeden gecip, sonrasinda Dunyamiza ulastiginda yeryuzunun manyetik alaniyla cakisip etkilesim olusturan ve tekrar manyetik alan etkisiyle iki kutup bolgesinde yogunlasan dogal isimalardir bu Aurora. Bu nedenle kuzey ulkelerinde gorulur, kuzeye cikildikca daha da siddetlenir isiklar.
Benim cok uzun suredir bir hayalimdi Aurora isiklarini gormek.
Aurora'yla ilk kez, cok kucukken izledigim Disney filmi Brother Bear ile tanismistim ben. "Ayi Kardes" filmi, buzul cagindan yeni cikmis dunyadaki 3 kardesin oykusunu anlatir. Kardeslerin en buyugu Sitka bir ayi tarafindan oldurulur. En kucuk kardes Kenai, abisinin intikamini almak amaciyla ayiyi oldurmek ister ve Buyuk Ruhlar bunu yapabilmesi icin Kenai'nin bir ayiya donusmesini sart kosar. Ortanca kardes Denahi ise, ayiya donusen Kenai'yi gorur ve bu ayinin, Sitka'yi olduren ayi oldugunu dusunur ve Kenai'yi oldurmek icin yemin eder. Kardes kardesi avlamaya calisirken, Kenai'nin tekrar insana donusmek icin tek umudu "isiklarin dunyaya dokundugu yer"i bulmaktir. Bu yerin de neresi oldugunu tahmin etmek zor degil.
Aurora'yla tanisikligim bu film sayesinde olmustu, filmde isiklarin arasindan cesitli hayvan figurleri gorunuyordu falan, duygusal bir filmdi aslinda. Kardesligi ele aliyordu cunku.
Sonrasinda da zaman zaman Aurora'ya rastladim, gerek belgesellerde, gerekse fen derslerinde. Icten ice "bir gun gorecegim bu isiklari" demiyordum degil.
Bu Aurora dusuncesi kafamda oyle bir yer etmis olacak ki, AFS tercihleri yaparken ilk iki siraya Norvec ve Isvec yazdirdi bana. Iskandinavya zaten cok guzel, bir de Norvec olursa harika olur diye dusunuyordum, kutup isiklarini da gorurum.
Norvec oldu iste, evimize mektup geldi, Norvec AFSden Ece kabul geldi diye. Ben okuldaydim o sira, annem arayip soylemisti. Ilk tercihim cikmis, Norvec'e gidiyorum. Mutluluktan olmem gerekirdi ama o anki duygusallikla oturup aglamistim aslinda.. Exchange ogrenci olmak daha ilk andan psikolojimi bozmus.
Bir de host ailemin belli olmasini bekliyordum. Hayaller baslamisti, cok istiyordum boyle en kuzeyde, kucuk bir ciftlik evinde yasamayi. Hayvanlar olsun, inekler, keciler, domuzlar, tavuklar; inek sagmayi ogreneyim diyordum. Bir de cobam kopekleri falan olsundu lutfen. Gecen sene ailemize kattigimiz kedimiz haricinde hayvanlarla hasir nesir olamamistim cunku. Bir de deneyimin en baskasini, en farklisini yasamak istiyordum hazir butun hayatim degismisken. Sehirden uzak bir ciftlikte yasayacaktim, kirmizi tahta ahirimiz icinde hayvanlarimiz olacakti, aksamlari somine karsisinda oturacaktik, gece penceremden kutup isiklarini gorecektim falan. Sonra aile bilgilerim bir geldi, ogrendim ki Norvec'in en guney bolgelerinden birine, en cok gunes alan adasina yerlestirilmisim. Caktirmamaya calisiyorum ama nasil uzgunum aslinda, "beni Guney Norvec'e nasil yollarlar???" "orada kar bile yagmaz!" "kutup isigi da goremem ben simdi :(" icimden bunlar geciyor. Hayal kirikligi yasamadim desem yalan olur. Gerci simdi de ailemden, okulumdan ve yasadigim bolgeden oylesine memnunum ki, iyi ki buradayim diyorum. Zaten kuzeydeki soguklardan, dogru durust tarim yapilacak ciftlik bolgeleri de yok, hayalimin biraz gercek disi oldugunu sonradan ogrendim buradaki cografya derslerinde.
Madem guneyde yasayacagim, o zaman kutup isiklarini gormek icin kuzeye gitmeliydim. Guneyde kutup isiklari olmazdi cunku bana gore. Ama yanilmisim, aslinda burada da oluyormus. Gunlerin sadece 5 saat aydinlik oldugu, -25 dereceli, kar yagan gunlerin gecelerinde (evet bu gunleri guneydeki evimde yasadim, kuzeye gitsem neler yasardim kim bilir), bir kac kez isimalar olmustu. Ama isimalar hep sabaha karsi, gece gec saatlerde oldugundan ve ben genellikle uyudugumdan buradaki isimalari hic gorememistim. Ben de sirf o isiklari gorebilmek ve bir de tabi ki arkadasimi ziyaret edebilmek icin, kis tatilinde Kuzey Norvec'e gitmis, ulkeyi boydan boya gecmistim. Ama ne yazik ki, isimalar olsa bile, gorebilmek icin tamamiyle acik ve bulutsuz bir hava gerektiginden, ve klasik Norvec havasi da bulutlu oldugundan, Norvec'in taaa en kuzeyinde bile gorememistim o isiklari.
Tatilden dondugumde, sansima kusmus bir vaziyetteydim. Artik Norvec'i sonraki ziyaretimde yine kuzeye giderim diyordum. Hatta, gidecegim yeri bile belirlemistim, Svalbard Adalarina gidecektim Norvec ziyaretimde; o kadar kuzeyde, Norwegian, Greenland ve Barents denizlerinin arasinda, Arctic Okyanusunun hemen asagisindaki bir takimadada kutup isiklarini gorememek imkansizdir dedim. Boyle dusuncelerle kendimi avutuyordum iste, guneyde yasiyorum, hava kotuydu vs. diye iklime suc atiyorum, ama bir yandan nasil uzuluyorum, goremeden gidecegim diye. Zaten Mart ayini yarilamisiz.
Dun sabah uyandim, hava nasil guzel. 13 derece, gunes parliyor, monta ihtiyacim yokmus meger; evden cikinca anladim. Sali gunlerini ayri seviyorum, cunku okul gec basliyor benim icin ve hem uzun uyuyorum, hem guzel kahvalti yapmaya vaktim kaliyor, hem de sandvicimi hazirliyorum rahatca, kahvemi iciyorum falan. Tam bir keyif sabahi yani. Boyle guzel bir sabahtan sonra okula vardim, modum nasil yerinde anlatamam. Hic bir sey olmamis aslinda, ama yine de icim kipir kipir, havadan midir, gunesten mi, uykumu aldigimdan mi bilemem. Ama arkadaslarima da soyluyorum teker teker, bugun ayri bir mutluyum ben diye. Oyle sebepsiz, ayri bir mutluluk vardi ustumde. Guzel bir gun gecirdim yani, sonra eve geldim ve bugunku cografya sinavina calistim. Cok yorulmustum, erkenden uyudum. Boyle bitti gunum.
Saat gece 1. Odamin kapisi caliniyor, annem uyandiriyor beni. "Ece, kalk, disarida kutup isiklari var sanirim", ve sonra ben daha kalkamadan yukari kosuyor tekrar, benim kendi kendime kalkabilecegimi biliyor cunku Aurora dusuncesiyle. Ben de hemen apar topar yataktan cikiyorum, uyku sersemi bir sekilde yukari cikiyorum. Evdeki yemek odasinda bir duvar boydan boya cam evde. Host annem onun onunde duruyor, cunku isiklari gorebilmek icin kuzey kutbuna dogru bakmak gerekirmis.
Gozum iyice acildiginda, hakikaten karsimdalardi. Inanamiyordum ve mutluluktan aglayabilirdim. Kesinlikle gercekti onumdeki isiklar. Yesil yesil, bir buyuyup bir kuculen, surekli sekil degistiren, gokyuzunde dans eden isiklar... Dakikalarca izledim camdan, saatin kac oldugu veya ertesi gun okula gidecegim gercegi umrumda degildi. Karsimdalardi iste, bir daha ne zaman gorurum bilemezdim. Bir sure sonra, git gide zayiflasmaya basladi isiklar, belli belirsiz, koyu yesil dalgalar kaldi. Sonra host annemin hala yanimda durdugunu hatirladim ve nasil gordugunu sordum. Evde hafta ici en gec 11de herkes uyur cunku, 1e kadar oturmus olamazdi. Megerse, ben Kuzey Norvecteyken, benim oradaki deneyimimi gozlemek icin telefonuna indirdigi kutup isiklari uygulamasi alarm vermis, gece bildirim gelmis de onun sesine uyanmis. Zaten uyku tutmamisti beni, bir disari bakayim dedim, yesil yesil oradalardi! , dedi. O da bu bolgede ilk kez gorebilmis isiklari.
Gun boyu icimde olan o iyi his, kutup isiklarinin habercisiymis yani. Isiklar iyice belirsizlestiginde tekrar uyumaya indim, listemdeki insanlarin yarisina mesajlar attim ses kayitlari biraktim, mutlulugumu paylastim. Exchange yilimin main goal'u tamamlandi resmen, isim bitti Norvec'le diyebilirim :P
Bu yazima bir de Aurora fotografi cok yakisirdi, ama inanin isiklari fotograflamak cok zor. Hem cok guclu degillerdi, hem de cam arkasindan izledik. O yuzden isiklari gormeyi hayal gucunuze birakiyorum!
Iste kutup isiklariyla olan hikayem budur. Okudugunuz icin tesekkurler!
No comments:
Post a Comment